ای بس غم و شادی که پس پرده نهان است

گر مرد رهی غم مخور از دوری و دیری

            دانی  که  رسیدن  هنر  کام زمان است

آبی که بر آسود زمینش بخورد زود

           دریا شود آن رود که پیوسته روان است

باشد که یکی هم به نشانی بنشیند

        بس تیر که در چله ی این کهنه کمان است

از راه مرو سایه ٬ که آن گوهر مقصود

           گنجی است که اندر قدم راه روان است