شب غمی داشت به دل

که از ان می ترسم

آیه ای داشت به لب

که همه دینداران

به سراغش رفتند

شب تداعی سکوت و غم و بی حوصلگیست

شب به اندازه ی پرهای تن زاغ هراسان سیاهست

شب پر از پرواز خاموش اقاقیهاییست

که به تنهایی شب می نگرند

شب پر از روشنی تاریک است

و پر از پرواز زیبای کبوترهاییست

که اسیر دل تاریک شبند

شب امیدیست به راه

کز پس سردی و تاریکی ان

صبحدم می اید

و سکوت گاه تلخ و شیرینم را

به کف باد خزان می سپرد

شب نمی ماند پس پنجره ی نور و صدا

شب نمی خواند سرود یاءس و نو میدی را

شب فقط می خواهد

غم تنهایی و دل تنگی ما را ببرد

ببار ای اسمان در داغ خوبان

بسوز ای افتاب در شام هجران

برو مهتاب من دیگر از این شهر

برو ای خوب من یک سوی دیگر

برو از این سرای قهروکینه

برو از این فضای بغض و گریه

بترس از این عروسکهای بیدار

بترس از نقش وهم روی دیوار

در اینجا عاشقی خواب و خیاله

در اینجا سادگی فکر محاله

چرا ماندی در اینجا تک و تنها

برو ای خوب من دیگر از اینجا